Olmert weg, Livni in?

Polititieke stabiliteit lijkt wel een illusie in Israel.

Amper na 2 jaar moet de Eerste minister zijn ambt vroegtijdig beeindigen. Hij maakte dit enkele weken geleden bekend, maar velen zagen het aankomen, en noemen het zelf onvermijdelijk. Hij wordt ervan beschuldigd schuldig te zijn aan corruptie en Olmert heeft dan ook zelf de beslissing genomen om op te stappen.

Men hoop wel dat het vredesproces hierdoor niet in gedrang komt en dat zijn opvolger ook de wil heeft om de dialog in leven te houden.
Olmert zal opstappen nadat de partij een nieuwe leider verkozen heeft. Hoofdkandidaten zijn Shaul Mofaz, transport minister maar een koppigaard is als het op nationale veiligheid aankomt; en Tzipi Livni, een centrale pragmaticus. Deze laatste is hoofd van de onderhandelingen tussen Palestijnen en Joden.. Wanneer Mofaz verkozen wordt zal het beleid opnieuw rechtser worden. Kan de verkozene geen coalitie vormen, dank omen er nieuwe verkiezingen, met een voorsprong van Netanyaghu in de polls. Netanyahu is nog veel rechtser dan Modaz dus laat ons hopen dat het nooit zover komt!!

Olmert zelf ligt onder zware druk wegens de oorlog in Libanon 2 jar geleden, en hij heeft deze druk nooit van zich af kunnen schudden.

Nieuwe liefde

Enkele dagen nadat ik was begonnen met de stage merkte ik iets intrigerends op in het kantoor. Stil, in een hoekje, bijna onopmerkbaar. Mijn hart ging enkele slagen sneller toen ik haar zag blinken, en ik kon mijn ogen er niet vanaf houden! Nog dezelfde avond heb ik haar meegenomen naar huis, om uit te proberen..
Het kantoor is namelijk in het bezit van een Nikon D200!! Een reflexcamera, ongelofelijk! Ik ben al een tijdje aan het twijfelen welke camera ik me zou aanschaffen, en dit is een uitgelezen kans om die “machine” eens te testen! Heb meteen de handleiding gedownload en moet zeggen.. kwaliteit is echt super!
De komende drie maand zal ik er dan ook van profiteren om het zoveel mogelijk mee te nemen naar huis, zodat ik wat kan experimenteren :)

Het circus

Wat ik zoal doe..

Ik assisteer de filmmaker, maar ben gezeteld in het Public Information kantoor. Zij staan in voor alle publicaties, kalenders, postkaarten, folders, de website, fototentoonstellingen .. dat soort dingen. Dus wanneer mijn college wat aan het prutsen is met Photoshop, probeer ik wat mee te pikken. Ik kwam er nooit toe om er zelf aan te beginnen, dus een kenner naast mij is erg handig!
Ze hebben me ook ingelijfd om het Media Review te doen. Ik moet hier al om 8u zijn verdorie! Alle kranten en nieuwsagentschappen doornemen, en alle links ivm Palestina en Unrwa doorsturen.. Ik hoop dat mensen het ook lezen en dat ik niet voor niets zo vroeg uit mijn bed kom!

De stage valt goed mee, en mensen hier zijn supervriendelijk (Amerikaanse stijl he), maar de filmmaker is nog niet echt gestart met productie, we zijn nog aan het brainstormen over goeie verhalen.. Wat redelijk traag verloopt, want hij moet constant weg :) Ik zit dus voornamelijk vast in het kantoor, wat kleine dingen te doen…Ene dag wat drukker dan de andere, je kent het wel :) Hopelijk kunnen we beginnen filmen rond midden September.

Heb ondertussen wel mijn eigen verhaal kunnen ontwikkelen, over het Palestijns circusschooltje in Ramallah, Palestina, getiteld “Artists Under Siege”. De echtgenote van de organisator is een Vlaamsche dus dat was een leuke meevaller… Al moest het Nederlands even wennen :)
We zijn gaan filmen met een Australische journaliste, die zo vriendelijk was om me haar tapes te laten gebruiken. Zo kan ik ons beide opnames vergelijken, en zien waar ik kan verbeteren. Ik had gehoopt eerst wat ervaring op te doen met Johan maar zelfs nu hij hier is, is hij niet echt van plan ons te vergezellen. Het is mijn verhaal, mijn film. Hij gaat me volgende week tonen hoe de monteer software werkt, en that’s it! De hele montage is voor mijn rekening, ik moet zelf beslissen hoe ik het zal structureren, opbouwen,… Hij zegt dat de beste manier om te leren is gewoon dingen uit te proberen en zien wat je ligt. Waar hij gelijk in heeft, maar uitzoeken hoe de camera werkt en welke opties er allemaal opzitten is niet eenvoudig, en monteren is echt niet zo simpel als het eruit ziet.. Nu ja, we gaan samen nog wel gaan filmen binnen een paar weken, dus komt wel in orde. Ik ben al wreed content dat ik deze mogelijkheid krijg, want ik denk niet dat dit materiaal echt bruikbaar is om cd’s van te drukken. Het zal op de website komen, en voor mezelf maak ik wel een langere versie, zal het wel op youtube proberen publiceren :)
Grappig is dat ik zelf een assistente heb! De andere stagair, die meer schrijfwerk doet enzo, heeft voorgesteld dat ze me wil helpen monteren enzo. Cool.

Volgende prioriteit, is dringend met een ander verhaal op de proppen komen, want ik kan alleen savonds monteren, als Johan naar huis is. Dus kan ik tenminste overdag een ander verhaal beginnen uitpluizen… En zelfs als ik met hem begin te filmen, hoop ik wat tijd te hebben om eigen dingen te doen. Als ik dan toch altijd savonds kan monteren… Pfff lange werkdagen zeg!

Ideeen zijn welkom!!

Het werkleven

Het verhaal van mijn stage begint weer goed:)

Ik had weeral eens gereageerd op een oproep, deze keer van UNRWA, het VN agentschap dat instaat voor de zorg van vluchtelingenkampen in Palestina, Libanon, Syrie en Jordanie (www.unrwa.org)

Aangezien erbij stond dat het dringend was, ben ik mijn gegevens ook persoonlijk gaan afgeven. Blijkbaar zijn de werkdagen hier heel kort, want iedereen van het kantoor was al naar huis! De veiligheidsman beloofde me echter dat het zou terechtkomen bij de juiste afdeling.
Net wanneer ik mijn hoop op een stage lichtjes aan het verliezen was, kwam het verlossende telefoontje. Of ik kon langskomen voor een gesprek. Natuurlijk, wat dacht je?? Direct Christophe gebeld, hij is namelijk mijn raadgever op dat gebied, waarvoor velen dank :)

Het interview ging vlotjes, was heel vriendelijke madam. Alleen zochten ze iemand met moedertaal Brits Engels, dus ik kwam niet in aamerking, maar toen ik vernoemde dat ik met Icahd een documentaire gemaakt had, stelde ze voor dat ik eventueel de filmmaker kon helpen. Op het eind van het gesprek vermeldde ik dat ze mij altijd mochten contacteren mocht er iets vrijkomen, want dat ik me in de toekomst toch wil richten op projecten en communicatiestrategieen. Ze keek me aan met grote ogen, want deze afdeling doet blijkbaar geen projecten! Maar ik had het gelezen op de website… maar zij hadden enkel gepubliceerd in de unief van Cambrigde. Na wat over en weer geblabber, werd het duidelijk dat ik….op het verkeerde interview was!! Kan je dat nu geloven??
De veiligheidsmannen hadden mijn info daar afgegeven omdat dit het kantoor was dat meestal stages aanbiedt, maar mijn stage was dus ergens anders.

Anyway, na enkele dagen kreeg ik een email of ik geinteresseerd was om de stage te doen met de filmmaker. Cool niet?

Van het ene naar het andere...

Mijn zoveelste verhuis hier.. maar niet ver deze keer, in dezelfde straat:)

Opnieuw met 2 andere flatmates (nog altijd Adam, de stakker), maar ik heb de benedenverdieping eigenlijk voor mij alleen. Met een zalige grote keuken, grote living (waar we dringend meubels in moeten zetten, in plaats van onze 2 armtierige sofa's) en 3 terrassen! Nu ja, is wel tof, maar we zitten in een huis nu dus we zijn ons zicht over de buurt jammer genoeg kwijt. En nu we beneden wonen, merken we ook op dat er heel wat raar volk in onze buurt loopt. Iemand vroeg me zelfs of ik in de "villa" woonde... Ik wou dat het waar was! :)

Mijn geluk is dat mijn kamer tenminste afgesloten is.. Adam heeft een prachtige kamer, afgewerkt met hout, maar is eigenlijk de zolder en hij moet het dus zonder deur doen! Ook is de afsluiting met Noa's kamer niet erg goed.. Ben benieuwd hoe die 2 het gaan uithouden!

En ons huis is altijd bevolkt, al de katten in de buurt hebben het tot hun uithangplaats gebombardeerd! Die generen zich voor niets!! We moeten dringend wat netten voor de ramen hangen...

Ai Ai Ai

Het moet mij weer overkomen! Onderweg naar mijn wekelijkse babysitnamiddag ben ik geraakt door een auto! Met fiets en al zijdelings over de motorkap maar toch een deftige landing kunnen forceren. Enkel mijn voet was ergens blijven hangen, waardoor ik een klein litteken rijker ben. Kon 2 weken moeilijk lopen, en ook nu nog voel ik het soms trekken. En jeuken!
Omdat ik hier geen verzekering heb, kreeg ik bijna geen behandeling en toen de draadjes eruit moesten gingen ze meer dan 100 euro aanrekenen! Ik dacht dat dokters medelievender waren, maar uiteindelijk beseften ze toch dat dat overdreven was (voor ocharme 4 draadjes). Nu nog wachten op de uitkering van het verzekeringsgeld van de bestuurder :)