Wat ik zoal doe..

Ik assisteer de filmmaker, maar ben gezeteld in het Public Information kantoor. Zij staan in voor alle publicaties, kalenders, postkaarten, folders, de website, fototentoonstellingen .. dat soort dingen. Dus wanneer mijn college wat aan het prutsen is met Photoshop, probeer ik wat mee te pikken. Ik kwam er nooit toe om er zelf aan te beginnen, dus een kenner naast mij is erg handig!
Ze hebben me ook ingelijfd om het Media Review te doen. Ik moet hier al om 8u zijn verdorie! Alle kranten en nieuwsagentschappen doornemen, en alle links ivm Palestina en Unrwa doorsturen.. Ik hoop dat mensen het ook lezen en dat ik niet voor niets zo vroeg uit mijn bed kom!

De stage valt goed mee, en mensen hier zijn supervriendelijk (Amerikaanse stijl he), maar de filmmaker is nog niet echt gestart met productie, we zijn nog aan het brainstormen over goeie verhalen.. Wat redelijk traag verloopt, want hij moet constant weg :) Ik zit dus voornamelijk vast in het kantoor, wat kleine dingen te doen…Ene dag wat drukker dan de andere, je kent het wel :) Hopelijk kunnen we beginnen filmen rond midden September.

Heb ondertussen wel mijn eigen verhaal kunnen ontwikkelen, over het Palestijns circusschooltje in Ramallah, Palestina, getiteld “Artists Under Siege”. De echtgenote van de organisator is een Vlaamsche dus dat was een leuke meevaller… Al moest het Nederlands even wennen :)
We zijn gaan filmen met een Australische journaliste, die zo vriendelijk was om me haar tapes te laten gebruiken. Zo kan ik ons beide opnames vergelijken, en zien waar ik kan verbeteren. Ik had gehoopt eerst wat ervaring op te doen met Johan maar zelfs nu hij hier is, is hij niet echt van plan ons te vergezellen. Het is mijn verhaal, mijn film. Hij gaat me volgende week tonen hoe de monteer software werkt, en that’s it! De hele montage is voor mijn rekening, ik moet zelf beslissen hoe ik het zal structureren, opbouwen,… Hij zegt dat de beste manier om te leren is gewoon dingen uit te proberen en zien wat je ligt. Waar hij gelijk in heeft, maar uitzoeken hoe de camera werkt en welke opties er allemaal opzitten is niet eenvoudig, en monteren is echt niet zo simpel als het eruit ziet.. Nu ja, we gaan samen nog wel gaan filmen binnen een paar weken, dus komt wel in orde. Ik ben al wreed content dat ik deze mogelijkheid krijg, want ik denk niet dat dit materiaal echt bruikbaar is om cd’s van te drukken. Het zal op de website komen, en voor mezelf maak ik wel een langere versie, zal het wel op youtube proberen publiceren :)
Grappig is dat ik zelf een assistente heb! De andere stagair, die meer schrijfwerk doet enzo, heeft voorgesteld dat ze me wil helpen monteren enzo. Cool.

Volgende prioriteit, is dringend met een ander verhaal op de proppen komen, want ik kan alleen savonds monteren, als Johan naar huis is. Dus kan ik tenminste overdag een ander verhaal beginnen uitpluizen… En zelfs als ik met hem begin te filmen, hoop ik wat tijd te hebben om eigen dingen te doen. Als ik dan toch altijd savonds kan monteren… Pfff lange werkdagen zeg!

Ideeen zijn welkom!!

Het werkleven

Het verhaal van mijn stage begint weer goed:)

Ik had weeral eens gereageerd op een oproep, deze keer van UNRWA, het VN agentschap dat instaat voor de zorg van vluchtelingenkampen in Palestina, Libanon, Syrie en Jordanie (www.unrwa.org)

Aangezien erbij stond dat het dringend was, ben ik mijn gegevens ook persoonlijk gaan afgeven. Blijkbaar zijn de werkdagen hier heel kort, want iedereen van het kantoor was al naar huis! De veiligheidsman beloofde me echter dat het zou terechtkomen bij de juiste afdeling.
Net wanneer ik mijn hoop op een stage lichtjes aan het verliezen was, kwam het verlossende telefoontje. Of ik kon langskomen voor een gesprek. Natuurlijk, wat dacht je?? Direct Christophe gebeld, hij is namelijk mijn raadgever op dat gebied, waarvoor velen dank :)

Het interview ging vlotjes, was heel vriendelijke madam. Alleen zochten ze iemand met moedertaal Brits Engels, dus ik kwam niet in aamerking, maar toen ik vernoemde dat ik met Icahd een documentaire gemaakt had, stelde ze voor dat ik eventueel de filmmaker kon helpen. Op het eind van het gesprek vermeldde ik dat ze mij altijd mochten contacteren mocht er iets vrijkomen, want dat ik me in de toekomst toch wil richten op projecten en communicatiestrategieen. Ze keek me aan met grote ogen, want deze afdeling doet blijkbaar geen projecten! Maar ik had het gelezen op de website… maar zij hadden enkel gepubliceerd in de unief van Cambrigde. Na wat over en weer geblabber, werd het duidelijk dat ik….op het verkeerde interview was!! Kan je dat nu geloven??
De veiligheidsmannen hadden mijn info daar afgegeven omdat dit het kantoor was dat meestal stages aanbiedt, maar mijn stage was dus ergens anders.

Anyway, na enkele dagen kreeg ik een email of ik geinteresseerd was om de stage te doen met de filmmaker. Cool niet?

Van het ene naar het andere...

Mijn zoveelste verhuis hier.. maar niet ver deze keer, in dezelfde straat:)

Opnieuw met 2 andere flatmates (nog altijd Adam, de stakker), maar ik heb de benedenverdieping eigenlijk voor mij alleen. Met een zalige grote keuken, grote living (waar we dringend meubels in moeten zetten, in plaats van onze 2 armtierige sofa's) en 3 terrassen! Nu ja, is wel tof, maar we zitten in een huis nu dus we zijn ons zicht over de buurt jammer genoeg kwijt. En nu we beneden wonen, merken we ook op dat er heel wat raar volk in onze buurt loopt. Iemand vroeg me zelfs of ik in de "villa" woonde... Ik wou dat het waar was! :)

Mijn geluk is dat mijn kamer tenminste afgesloten is.. Adam heeft een prachtige kamer, afgewerkt met hout, maar is eigenlijk de zolder en hij moet het dus zonder deur doen! Ook is de afsluiting met Noa's kamer niet erg goed.. Ben benieuwd hoe die 2 het gaan uithouden!

En ons huis is altijd bevolkt, al de katten in de buurt hebben het tot hun uithangplaats gebombardeerd! Die generen zich voor niets!! We moeten dringend wat netten voor de ramen hangen...

Ai Ai Ai

Het moet mij weer overkomen! Onderweg naar mijn wekelijkse babysitnamiddag ben ik geraakt door een auto! Met fiets en al zijdelings over de motorkap maar toch een deftige landing kunnen forceren. Enkel mijn voet was ergens blijven hangen, waardoor ik een klein litteken rijker ben. Kon 2 weken moeilijk lopen, en ook nu nog voel ik het soms trekken. En jeuken!
Omdat ik hier geen verzekering heb, kreeg ik bijna geen behandeling en toen de draadjes eruit moesten gingen ze meer dan 100 euro aanrekenen! Ik dacht dat dokters medelievender waren, maar uiteindelijk beseften ze toch dat dat overdreven was (voor ocharme 4 draadjes). Nu nog wachten op de uitkering van het verzekeringsgeld van de bestuurder :)

Tractorrage

Het was lang geleden dat er terroristische activiteit plaatsvond in Jeruzalem, maar enkele weken geleden ontstond er toch opnieuw opschudding in de heilige stad...

Op mijn gemak wat aan het zappen geslagen, toen ik opeens een zender passeerde met beelden van een straat die me bekend voorkwam. In Jaffa - een hoofdstraat in Jeruzalem en 5 minuten van waar ik woon - was er blijkbaar iets aan de hand, mensen liepen in paniek rond een omgekantelde bus, sirenes langs alle kanten en zelfs helicopters. Jammer dat ik het Hebreeuws niet verstond (zo ver ben ik nog niet), maar beelden spreken soms voor zich, en door alle commotie was het snel duidelijk dat dit geen "normaal" ongeluk was.

Blijkbaar was een Palestijn met een bulldozer opzettelijk ingereden op 2 auto's en een bus. Hij was op dat moment aan het werk op een werf (aanlegging van een treinspoor), nabij het centrale busstation. Medische diensten spreken van 22 gewonden en 3 doden. Hij zou geen banden hebben met militante Palestijnse bewegingen.

Met verstomming zag ik daarna hoe 2 mannen naar de bulldozer liepen, de bestuurder probeerde overheersen, maar hem dan uiteindelijk doodschoten! En dat werd getoond op TV, in de middag !! Ongelofelijk!

Enkele dagen daarna hetzelfde tafereel. Op een druk kruispunt, in de late namiddag, reed een bulldozer express in op een bus en ramde daarbij eerst 4 auto's. Opnieuw enkele doden en 24 gewonden. Opnieuw werd de bestuurder doodgeschoten. Als ik me niet vergis door een burger, maar natuurlijk, legerdienst is hier verplicht dus waar wordt de grens getrokken? (maar aangezien mensen hier met geweren gewoon op straat lopen, denk ik dat dit ook wel maatschappelijk aanvaard is)

Beide daders waren in het bezit van een Israelische ID, en dit brengt het hele debat over de paspoorten en rechten van Palestijnen wonend in Oost Jeruzalem weer op gang. Want met een Israelische ID hebben ze toelating om te reizen, werken etc. in Israel. Israeli's zeggen nu natuurlijk dat ze gebruik maken van al hun vrijheid en dat dit beperkt zou moeten worden. Tegen hen zou ik zeggen dat ze dringend eens op bezoek moeten gaan naar Oost Jeruzalem. Gelijke rechten en diensten hebben ze daar helemaal niet! Een eenvoudig voorbeeld is dat er bijna geen afvalophaling is en slechts 12 percent van de gemeentebelastingen gaat naar dat deel van de stad. Ook op andere vlakken worden ze veelal gediscrimineerd, een ander voorbeeld is de huisvernielingen en hoe moeilijk het is om bouwvergunningen te krijgen. Terwijl ze ermee rondgooien in het Westelijk deel.Het wordt nu afwachten of de gemeente de woning van de daders zal vernielen of niet. Dit is meestal de straf, om andere af te schrikken. Maar ondertussen hebben de weduwe en kinderen geen dak boven het hoofd en vaak zijn ze niet eens op de hoogte van de plannen van hun familielid. Deze "Collective Punishment" is een gaat in tegen internationaal humanitair recht, maar zelfs vele burgers in Israel vinden dit soort handelingen doodnormaal en een goed afschrikkingsmiddel. Ik ben er niet zo zeker van dat iemand die zo wanhopig is om zichzelf op te offeren nog voor rede vatbaar is en zich laat afschrikken door zo'n beleid. Ben benieuwd wat er uiteindelijk zal beslist worden...Vele Palestijnen wonend in Oost Jeruzalem hebben trouwens geen Israelische ID, maar zijn "permanente verblijvers" in de stad. Het grote voordeel (in vergelijking met Palestijnen van de Westoever) is dat ze kunnen werken en wonen in Jeruzalem zonder speciale toelating aan te vragen. Ze hebben sociale rechten en kunnen stemmen op gemeentelijk niveau, niet nationaal. Het grote nadeel is dat wanneer iemand met een Jeruzalem ID iemand leert kennen met een Westoever ID, hij waarschijnlijk zal moeten verhuizen en al deze rechten opgeven. Momenteel zijn er 10.000 families die op deze manier niet herenigd kunnen worden. Verhuizen is niet altijd mogelijk, oa. de werkloosheid in Palestina is zeer hoog...

Maar ik ben aan het uitwijden...

Een klein detail.. Op het tijdstip van de tweede aanslag, was Barack Obama in Jeruzalem. Om maar niet te zeggen dat dit een kleine boodschap was aan het adres van de hopelijk aanstaande president dat het vredesproces nog niet echt in volle glorie overheerst..

Update!!

Opnieuw een update! En deze keer beloof ik om het langer uit te houden... Ik zal ook - hopelijk - interessantere dingen te vertellen hebben, aangezien ik een goeie stage te pakken heb.. !!
Enjoy!