Rosh Hashana

Kickoff van een nieuw jaar! Volgens de Hebreeuwse kalender zijn we in het jaar 5769, dat eind september ingezet werd.
Het is dan de traditie om appels met honing te eten, om elkaar een zoet jaar toe te wensen.
Smakelijk iedereen!

Uitleg overbodig!!

OSO

Vandaag een dag "in the field", op sleeptouw genomen met de monitors. Zo'n 30 man gaat elke dag op pad om unrwa installaties en gebouwen te controleren, of alles in goede staat is, of het wel gebruikt wordt waarvoor het dient, etc...

Eerste bezoek was aan een kamp in Nablus, waar we een toer kregen door het kamp en daarna de meisjesschool bezochten. Onderweg kwamen we nog een voedseluitdeling tegen, waar vrouwen nog rondliepen in traditionele kleding. Daarna zijn we doorheen de Jordaanvallei gereden, om de Bedoeinen situatie te herzien.

Vergeten dat er een flash bestaat, zijn de foto's wat donker uitgevallen:) Spelen en uitzoeken wat het juiste licht is, is soms niet echt makkelijk!

Microfinance

Vandaag op stap met Salim, een collega in de microfinanciering afdeling. Wat dat wil zeggen? Wel, heel simpel, dat er aan kleine zelfstandigen een lening wordt uitgevaardigd zodat die enkele investeringen kunnen doen. Elke maand betalen ze dan een deel van het bedrag terug en wanneer alles afbetaald is, kan er opnieuw geleend worden, en voor een groter bedrag. Salim is verantwoordelijk voor de tevredenheid van de klanten. Of alles naar wens is, wat hij met het geld gedaan heeft, waar hij nog in wil investeren... Dat soort dingen.

Erg interessant, maar heel vermoeiend. Het is erg warm, en er was weinig eten en drinken voorhanden aangezien het Ramadan is! We bezochten eerst 4 klanten in Bethlehem, geitenboer, kaarsmakerij, klein buurtwinkeltje, en dan nog naar Hebron vertrokken. Dit was minder interessant, meubels en schoonheidssalon.

Vandaag kon de andere intern niet mee, dus na Ramadan neemt hij ons nog eens mee, om te filmen en ons ding te doen!

We werden vandaag begeleid door een fotograaf (met Canon, ik ben benieuwd naar zijn foto's), maar hier is een leuke herinnering in de kaarsmakerij:

Een dag in het leven van.. a UN worker

Dit moet ons volgende project worden. Het wordt tijd dat het positief werk van Unrwa eens in de verf gezet wordt en dus gaan we - liefst zo snel mogelijk - een reeks succesverhalen op de website zetten. Onderstaande zal daar dan telkens een videoclip van in elkaar flansen, die op de website zal verschijnen als die zwaar genoeg is. Anders zal ik eventueel voorstellen om alle verhalen te bundelen op 1 cd. Binnenkort is het "UNRWA 60 jaar", en dat moeten niet alleen de negatieve levensomstandigheden van vluchtelingen aan bod komen. Dat er een meisje vanuit een van de unrwa scholen nu begint aan een doctoraat op Harvard, is ook het vernoemen waard, niet?

We zullen onder andere op bezoek gaan in scholen, de mobiele kliniek meevolgen, en hopelijk ook de mobiele tandartszetel (die dan opgezet wordt in een Bedoeinentent).

Die dingen zullen waarschijnlijk ook makkelijker te monteren zijn dan alle verschillende aspecten in kaart brengen van een circus...

Wordt vervolgd!

Aan de slag als montageur

De voorbije 2 dagen aan het knutselen met alle footage van het circusschooltje. En het is niet zo gemakkelijk.. goeie beelden deleten wegens tijdsgebrek...het gebeurt met veel spijt! :)

Ik hoop toch een deftige clip in elkaar te steken, en voor persoonlijk gebruik maak ik wel een uitgebreidere versie, want ik heb de indruk dat dat veel gemakkelijker zal zijn! Alhoewel, alle aspecten vloeiend in elkaar laten overgaan zal ook niet zo snel gaan denk ik, de problemen met checkpoints, hun shows, de kinderen, de artiesten, de invloed op kinderen, de invloed op de maatschappij..

Voor de website wil ik 10 minuten forceren, maar zelfs YouTube heeft dezelfde tijdslimiet.. En ik zit daar nu al over en ik heb nog niet eens 2 hoofdpersonages geintroduceerd.. Dat wordt nog veel knipwerk :(

Little Guys

Mijn eeuwige broodwinning hier in Jeruzalem, de drie “little guys”.

Ze zijn vandaag drie geworden, en geef toe, het zijn echte schatjes. Al beginnen ze wel hun kuren te krijgen, amai! Als je iets opruimt en het ligt niet op de juiste plaats, zal je het rap horen. Maar dit kan ook schattig zijn, wanneer ik hen vraag om schoenen aan te trekken, wordt ik er vriendelijk op gewezen dat het sandalen zijn, geen schoenen. Schoenen dat is voor in de winter :) Maar ondanks hun moeilijke trekjes soms, zijn het echt welopgevoede jongens, en luisteren erg goed. Vooral “Ima (hebreeuws voor moeder) says yes” is een veelgebruikte zin, voornamelijk door henzelf! Het zijn nogal klikspanen :) En discussieren dat die gasten kunnen, niet te doen! Ik moet alleen zorgen dat ik niet teveel overneem, want hun catchy engels dringt snel door.. soms zeggen ze “Actually, avital is sleeping now”, met de nadruk op Actually.. Dat heb ik dus al overgenomen, en ook “So, So Much”, en Adin’s laatste kuur is al neuriend antwoorden met “uhu” en “u-u”, nogal moeilijk fonetisch weer te geven, maar dit weekend betrapte ik mezelf erop dat erg vaak te doen :) Omgekeerd probeer ik hen wat Nederlands bij te brengen, maar verder dan “voeten” en “een klein beetje” ben ik niet geraakt :)

Adin

Eli

Daniel

En goed nieuws, want vorige week was mijn allerlaatste ochtend!! Op vrijdag hebben ze vanaf nu school, dus ik hoef niet meer om 6u uit mijn bed (wel om 8u om te gaan werken, maar is beter dan 6 he), om vervolgens die gasten 3u in het park bezig te houden! Enkel zondagmiddag vanaf nu, en soms eens een vrijdagnamiddag, dan is er meer volk in het park en als ik weet dat het korter is, ben ik zelf veel energieker en aangenamer voor hen:)
Ik moet hen dringend aan een lief helpen!!

Nieuwste aanwinst van de familie, Avital!